وزارت ورزش؛ توپ فوتبال
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
سومین وزیر پیشنهادی «قوه» مجریه برای وزارت ورزش و جوانان هم نتوانست از نمایندگان مردم در «قوه» مقننه رای اعتماد بگیرد. سوالی که اینروزها بارهاوبارها از زبان افراد گوناگون شنیده میشود این است که آیا این وضعیت برآمده از اهمیت خاص و ویژه موضوع ورزش و جوانان است یا بیاهمیتی آن؟! آیا ارتباط مستقیم و جدی این وزارتخانه با طیف عظیم ورزشکار و ورزشدوست از یک سو و طیف غالب جوان موجود در کشور از سوی دیگر باعث شده تا دو «قوه» تعیین و تاییدکننده نتوانند روی فردی واجد شرایط برای سکانداری این کشتی به نتیجهای مشترک برسند؟ یا آیا وجود باوری مبتنی بر پایینبودن دوز ارزشمندی و اعتبار ورزش و جوانان در نزد دولتمردان منتسب به یک جناح و (اکثریت) مجلسیان منتسب به جناحی دیگر، زمینهساز موقعیتی استثنایی شده تا سرنوشت این وزارتخانه را همچون توپ فوتبالی فرض کنند که در زمین ورزش و در مقابل چشم 75میلیون تماشاگر میتوانند برای نیل به یک پیروزی غیرمستقیم و به نظر طبیعی و نرمال در یک بازی جوانمردانه(fair play) «قدرت»نمایی کرده و تمام تلاش خود را برای بهزیرکشیدن رقیب بهکار برند؟ طرح نظریههای فوق به هیچوجه تخیلی و با هدف حساسکردن شرایط پیشآمده نیست و بهراحتی و وضوح میتوان برای هر یک از دو احتمال مذکور ادله بهاصطلاح محکمهپسند ارایه کرد. میتوان شرایط پیشآمده را با نگاهی خوشبینانه و قابل توجیه اینگونه تحلیل کرد که دولت در چهره اولین وزیر پیشنهادی خود مقولاتی مانند دارابودن حداقل سابقه مدیریت ورزشی و درعین حال قابل دفاع در حوزه مدیریت کلان کشور و همچنین دارابودن شخصیت حضور در جمع هیات دولت را مورد توجه داشته و اما مجلس به علت سابقه بسیار کم و سپس منفکشدن مهندس سلطانیفر از فضای ورزش کشور برای مدتی طولانی، عدم سابقه قابل دفاع در حوزه کار با جوانان و البته عدم شفافیت در مواضع نامبرده درخصوص وقایع 88 به او رای اعتماد نداده. درخصوص گزینه دوم پیشنهادی نیز دولت با هدف تامین نظر مجلس، فردی را معرفی کرده که دارای سابقه جدی در حوزه کار با جوانان و فعالیت در زمینه فرهنگی بهعنوان یکی از اصلیترین مقولات مغفولمانده ورزش و جوانان و از همه مهمتر معرفی فردی که بهخاطر نزدیکبودنش به رییس دولت میتواند حمایتهای بیشتری را برای وزارتخانه متبوعش فراهم آورد، دکتر صالحیامیری را به مجلس معرفی کرده؛ ولی نمایندگان مردم به این دلیل به گزینه معرفیشده رای اعتماد ندادهاند که هیچگونه سابقه ورزشی یا مدیریتی این حوزه را نداشته و ابهاماتی نیز درخصوص حوزههای مدیریتی قبلی او به وجود آمده بود که متاسفانه تلاشها برای برطرفکردن آنها به نظر دیرهنگام صورت گرفت! و نهایتا سومین گزینه پیشنهادی دولت با سابقهای بسیار پررنگ در حوزه مدیریت در تمام سطوح ورزشی به نظر میرسید میتواند رای اعتماد لازم را به دست آورد اما مجلس به دلیل کهولت سن، عدم کار و برنامهای شفاف در حوزه جوانان و همچنین موضوع استعفای همزمان با تحصن مجلس ششم، به ایشان نیز رای اعتماد نداد. اما اگر بخواهیم با نگاهی از نوع دوم به تحلیل موضوع بپردازیم، اینگونه میتوان تصور کرد که «قوه» مجریه در دو انتخاب اولیه خود افرادی را معرفی کرد که جدیترین شاخصه آنان رویه سیاسی و نزدیکی بسیار زیادشان به رییس «قوه» بوده و «قوه» مقننه نیز نخواست در این بازی حریف به هدفش برسد و بنابراین از رای به این گزینهها سر باز زد و درخصوص سومین گزینه نیز «قوه» تعیینکننده، مدیری ورزشی را پیشنهاد کرد اما (بنا بر شنیدهها و اظهارات نمایندگان) در طول یک هفته زمانی که برای معرفی و دفاع از او در اختیار داشت، تقریبا هیچگونه تحرکی برای حمایت از نامبرده به خرج نداد و در جلسه رای اعتماد نیز رییس «قوه» با زبانی متفاوت با گذشته با «قوه» مقابل سخن گفت و اکثریت نمایندگان «قوه» تاییدکننده نیز بدون توجه به سابقه و شرایط تخصصی فرد پیشنهادی، پاسخی قهری به این قهر بیصدا دادند. این نظریات از منظری هرکدام کاملا وارد و صحیح و از منظری دیگر کاملا بدبینانه و نادرست هستند؛ چراکه میتوان چنین تحلیل کرد که دولت در اکثر قریب بهاتفاق وزرای پیشنهادی خود به واقع افرادی توانا و قابلقبول را برگزیده و دلیلی ندارد که چنین تفکری را درخصوص وزارت ورزش و جوانان نداشته باشد و مجلس نیز در نگاه خود در رای اعتماد به قاطبه همین گزینههای پیشنهادی، به همه آنان رای اعتماد داد در حالی که بسیاری از این افراد گرههای کوری از جهت تفکرات سیاسی و جناحی خود با فضای حاکم بر مجلس نهم دارند و بنابراین میتوان چنین نتیجه گرفت که نمایندگان مردم به این طریق از دولت منتخب مردم حمایت نیز کردهاند... اما فارغ از اینکه در این مجال قصد پرداختن به تحلیل موشکافانهای داشته و برآمده از شواهد و ادله موجود بر له یا علیه یک دستگاه سخنی گفته شود، بهعنوان فردی چکیده از درون جامعه ورزش و جوانان کشور (اگر بشود کمی «عطف به ماسبق» کرد!)، بدون تاکید و اصرار بر مجاب یا محتاطکردن دو سوی ماجرا در انتخاب خود، خاضعانه از منتخبان (دولت) و نمایندگان (مجلس) برآمده از مردم درخواست میکنم به یاد داشته باشند جایگاهی که به آنان سپرده شده مکانی برای تسویهحسابهای جناحی و گروه و... نیست و امیدوارم این عزیزان با درکی منصفانه و مسوولانهتر از آنچه در حال حاضر دارند با سرنوشت طیف عظیم جوان و ورزشی کشور بهمثابه فرزندان خویش عمل کرده و گزینهای را در راس وزارت ورزش و جوانان بگمارند که متفاوت با اکثریت مطلق سکانداران 80سال گذشته ورزش، به واقع دردآشنا و مدیر و مدبر برای آینده آن باشند؛ هرچند بهرغم احتمال وجود همه موارد فوقالذکر، معتقدم هر سه گزینه پیشنهادی وزارت ورزش و جوانان در مجموع مناسبتر از بسیاری از مدیران ارشد دستگاه ورزش کشور در همه سالهای پس از انقلاب بودند...
دیدگاه تان را بنویسید