کد خبر: 85185
تاریخ انتشار :

نکته‌ای ظریف در یک حکایت

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

آیه 245 سوره بقره
*مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً کَثِیرَةً وَ اللَّهُ یَقْبِضُ وَ یَبْصُطُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ* *کیست که به (بندگان) خداوند قرض نیکو دهد تا خداوند چندین برابر به او بازگرداند و این خداست که شما را گاه در تنگنا می‌نهد و گاه وسعت و برکت می بخشد و به سوی اوست که شما همگی بازخواهید گشت*
*در حکایت‌های عرفانی ادب پارسی مکرر به این نکته بر می‌خوریم که خداوند خود را به جای بندگان می‌نهد، از جمله آنکه: با حضرت موسی می فرماید: «چرا مریض شدم به عیادت من نیامدی» و چون موسی با حیرت سؤال میکند: «تو از هر گونه نقصان دور هستی چگونه بیمار خواهی شد» فرمود: «آن بنده من که نیاز به عیادت تو دارد آن منم و آن مهمان که به خانه ات آمد و حاجت او را روا کردی آن من بودم» و نیز معروف است که ابن سینا در جایی نشسته بود. زنی کتابی پیش او آورد و گفت «نذر کرده‌ام این کتاب را به عالمی بدهم و از تو عالم‌تر کیست؟» ابن سینا گفت: «من عهد کرده‌ام که جز از دست خدا هدیه‌ای نپذیرم». آن زن که از اولیای حق بود گفت: «اینجا غیری نیست. از دست خدا بگیر». * همچنین در حدیث آمده است که مردمان به منزله عیال خداوند و خانواده او هستند. از این رو هر کس از مردمان دلجویی کند و به خدمت ایشان بپردازد آن عبادتی است که نسبت به خدا انجام داده است.
به «أقرضوا الله» کدیه کند چو مسکینان که تا تو را بدهد ملک و متکا سازد دیوان شمس
*قرض نیکو در مقابل ربا آمده است که قرض دادن به بهره و افزونی است و این زیاده گرفتنِ ربا خواران را خداوند چندان مطرود و ناپسند دانسته که آن را اعلان جنگ با خدا خوانده است.
*مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً کَثِیرَةً وَ اللَّهُ یَقْبِضُ وَ یَبْصُطُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ* *کیست که به (بندگان) خداوند قرض نیکو دهد تا خداوند چندین برابر به او بازگرداند و این خداست که شما را گاه در تنگنا می‌نهد و گاه وسعت و برکت می بخشد و به سوی اوست که شما همگی بازخواهید گشت*
*در حکایت‌های عرفانی ادب پارسی مکرر به این نکته بر می‌خوریم که خداوند خود را به جای بندگان می‌نهد، از جمله آنکه: با حضرت موسی می فرماید: «چرا مریض شدم به عیادت من نیامدی» و چون موسی با حیرت سؤال میکند: «تو از هر گونه نقصان دور هستی چگونه بیمار خواهی شد» فرمود: «آن بنده من که نیاز به عیادت تو دارد آن منم و آن مهمان که به خانه ات آمد و حاجت او را روا کردی آن من بودم» و نیز معروف است که ابن سینا در جایی نشسته بود. زنی کتابی پیش او آورد و گفت «نذر کرده‌ام این کتاب را به عالمی بدهم و از تو عالم‌تر کیست؟» ابن سینا گفت: «من عهد کرده‌ام که جز از دست خدا هدیه‌ای نپذیرم». آن زن که از اولیای حق بود گفت: «اینجا غیری نیست. از دست خدا بگیر». * همچنین در حدیث آمده است که مردمان به منزله عیال خداوند و خانواده او هستند. از این رو هر کس از مردمان دلجویی کند و به خدمت ایشان بپردازد آن عبادتی است که نسبت به خدا انجام داده است.
به «أقرضوا الله» کدیه کند چو مسکینان که تا تو را بدهد ملک و متکا سازد دیوان شمس
*قرض نیکو در مقابل ربا آمده است که قرض دادن به بهره و افزونی است و این زیاده گرفتنِ ربا خواران را خداوند چندان مطرود و ناپسند دانسته که آن را اعلان جنگ با خدا خوانده است.

*مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً کَثِیرَةً وَ اللَّهُ یَقْبِضُ وَ یَبْصُطُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ* *کیست که به (بندگان) خداوند قرض نیکو دهد تا خداوند چندین برابر به او بازگرداند و این خداست که شما را گاه در تنگنا می‌نهد و گاه وسعت و برکت می بخشد و به سوی اوست که شما همگی بازخواهید گشت*

*در حکایت‌های عرفانی ادب پارسی مکرر به این نکته بر می‌خوریم که خداوند خود را به جای بندگان می‌نهد، از جمله آنکه: با حضرت موسی می فرماید: «چرا مریض شدم به عیادت من نیامدی» و چون موسی با حیرت سؤال میکند: «تو از هر گونه نقصان دور هستی چگونه بیمار خواهی شد» فرمود: «آن بنده من که نیاز به عیادت تو دارد آن منم و آن مهمان که به خانه ات آمد و حاجت او را روا کردی آن من بودم» و نیز معروف است که ابن سینا در جایی نشسته بود. زنی کتابی پیش او آورد و گفت «نذر کرده‌ام این کتاب را به عالمی بدهم و از تو عالم‌تر کیست؟» ابن سینا گفت: «من عهد کرده‌ام که جز از دست خدا هدیه‌ای نپذیرم». آن زن که از اولیای حق بود گفت: «اینجا غیری نیست. از دست خدا بگیر». * همچنین در حدیث آمده است که مردمان به منزله عیال خداوند و خانواده او هستند. از این رو هر کس از مردمان دلجویی کند و به خدمت ایشان بپردازد آن عبادتی است که نسبت به خدا انجام داده است.
به «أقرضوا الله» کدیه کند چو مسکینان که تا تو را بدهد ملک و متکا سازد دیوان شمس
*قرض نیکو در مقابل ربا آمده است که قرض دادن به بهره و افزونی است و این زیاده گرفتنِ ربا خواران را خداوند چندان مطرود و ناپسند دانسته که آن را اعلان جنگ با خدا خوانده است.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها