داستان کودکانی که آرزوی دیدن تخته سیاه را داشتند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه نیوز به نقل از باشگاه خبرنگاران ،چشمان دختران رنگ غم داشت و پنجره دل پسران به روی ظلمت باز میشد اما همیشه سیاهیها پیروز نخواهند شد، قرار نبود همه روزها و شبها اینگونه سپری شوند. از راه خواهد رسید روزی که در دل بیتفاوتیها، دلهایی بلرزد و دستانی برای گشودن پنجرههای امید بالا رود. قلبهای افسرده دختران و پسران خراسانی که روزی جز سیاهی و بیتفاوتی سهمی نداشت سایه بانی از امید یافت. سه خواهر و برادر با اختلاف سنی اما اشتراک در بینصیب بودن از دستانی به نام دستان پر مهر پدر. تا خود را شناختند خواهر و برادران بزرگ و کوچکی را دور و بر خود دیدند که هیچ کدام سواد خواندن و نوشتن نداشتند اما این سه آرزوی با سواد شدن را سوار بر بال قاصدکها کرده بودند تا شاید روزی به ایستگاه اجابت برسد. محدثه 7 ساله، آرزو 10 ساله و امید 9 ساله زمانی با مربیان خانه علم قلعه ساختمان آشنا شدند که پدر رهایشان کرده بود و نمیدانستند مهر پدری یعنی چه، مادر عاطفه چندانی را خرجشان نمیکرد اما با این وجود از طریق هر کاری که شده، حتی خرید و فروش مواد مخدر بخشی از هزینههای زندگی را تأمین میکرد. با ترحمی، یکی از مربیان
خانه که صحبت میکنی، به یاد روزی که این سه خواهر و برادر به خانه علم قلعه ساختمان آمدند میگوید: به راحتی میشد شوق و ذوق را در چهره آنها دید اما با چنین محیطهایی آشنایی نداشتند، بر قرار کردن ارتباط با آنها مشکل بود. سر هر موضوع ناچیزی دعوایشان میشد و پرخاشگری جزئی از وجودشان بود و مربیان ساعات زیادی را به امید بهبود رفتارشان با آنها سپری میکردند. به یاد دارد که محدثه به مربیان اعتماد نداشت و همکاری نمیکرد اما به وضوح میشد به علاقه او برای تغییر روزهایش پی برد. برادرش امید هم بازیگوش بود و رفتارهای پرخاشگرانهاش باعث میشد ارتباط خوبی با مربیان برقرار نکند اما میشد فهمید که نیاز به کسی دارد تا حرفهایش را بشنود و او را درک کند. آرزو خواهر بزرگتر امید و محدثه استعداد خوبی برای گذراندن کلاس دوم یا سوم ابتدایی داشت اما خبری از انگیزه درس خواندن نبود و مربیان باید این انگیزه را به روشهای مختلف در او زنده میکردند تا آرزو را به آرزوهایش نزدیکتر کنند. مربیان خانه علم قلعه ساختمان میگویند این سه خواهر و برادر جزو کودکانی هستند که در تمام جلسات حاضر میشوند و با وجود اینکه مادر، همراهی چندانی با اعضای
خانه علم ندارد اما آنها با علاقه هر چه بیشتر کلاسها را دنبال میکردند تا بالاخره به آرزویشان یعنی نشستن سر کلاس درس آن هم در مدرسه واقعی برسند. ترحمی میگوید: انگیزهای که در این سه خواهر و برادر ایجاد شده بود هر روز آنها را نسبت به روز قبل متفاوت میساخت محدثه اعتماد به نفسش را پیدا کرده و نسبت به روز نخست که حتی از ابتداییترین تواناییها بیبهره بود و قادر به پاسخگویی سادهترین سؤالات نبود تغییر چشمگیری کرده است. روابط اجتماعی امید خیلی بهتر شده و اطمینان به مربیانش و آرامشی که از این طریق به دست آورده است باعث شده تمرکز خوبی داشته باشد. آرزو هم مدام ابراز محبت و قدردانی میکند. نقطه اوج این شادمانیها زمانی بود که قرار شد هر سه آنها سال تحصیلی جدید را در مدارسی که ثبت نام شدهاند آغاز کنند. جشن رسیدن به آرزوهای محدثه با جشن شکوفهها پیوند خورده بود و از شدت هیجان چهره بهت زده او بعد از دیدن فضای مدرسه همه را به خود جلب کرده بود و امید و آرزو هم خوشحال از این بودند که خواهر کوچکشان مسیر پر از امید و آرزویش را به این زیبایی آغاز کرده است. مربیان این خانه علم اول به خودشان و بعد به کودکان آسیب دیده
قول دادهاند تنهایشان نگذارند و دیدن لبخند شادی آنها بهترین هدیهای است که میتوانستهاند از این مسیر پر از فراز و نشیب بگیرند. ساحل آرامش قصه زندگی رامین شاید با امید و آرزو و محدثه متفاوت باشد اما حلقه گمشده زنجیر زندگی همه آنها در سنین کودکی، آنجا که نهاد وجودشان شبیه یک لوح سفید میدرخشد جا مانده است. رامین در خانوادهای به دنیا آمده است که پدر و نامادریاش معتاد بودند و همین که در قبال تهیه مواد مخدر فرزندشان را نفروختهاند جای شکرش باقی است. آنها شناسنامه رامین را فروختهاند و اکنون نمیدانند شناسنامهاش کجاست. اما همه محنتها به اینجا ختم نمیشود. هنوز دلیلش مشخص نشده است اما رامین در سن سه یا چهار سالگی از پشت بام خانه پرت شده است و پس از اینکه از حالت کما خارج شد متوجه آسیب دیدگی جدی او از ناحیه چشم و مشکلات ذهنیاش شدند. رامین در خانهای بزرگ شد که تنها خانه آنها نبود بلکه پاتوق معتادانی بود که مدام به خانه آنها میآمدند و کار را به جایی رساندند که تنگی نفس مهمان همیشگی سینه او شد. کسی به او و شرایطش اهمیتی نمیداد تا اینکه موج نگرانیهای مربیان خانه علم او را به ساحلی امن رساند. مربیان به
فکرجهش ذهنی و آمادهسازی رامین برای ثبت نام در مدرسه بودند و برای رسیدن به این هدف زمان زیادی را صرف او کردند. ترحمی میگوید: با این حال که زمان زیادی طول کشید تا رامین آواها را بشناسد اما آنقدر به مدرسه علاقه داشت که با اصرار فراوان از پدرش پول تهیه یک دفتر را گرفته بود و با همان یک دفتر احساس شادی وصف ناپذیری داشت تا اینکه با دیدن لوازم التحریری که در خانه علم برایش تهیه شده بود به خصوص کوله پشتی، دیگر سر از پا نمیشناخت و لحظه شماری میکرد با کیفی که تنها مال خودش است خود را در روز جشن شکوفهها و صف دانشآموزان مدرسه ببیند. با وجود این چهرههای شاد بینقاب، آن زمان دل به تنگ میآید که پدر و مادر حتی به غنچههای خندهای که روی لبان این کودکان شکفته است رحم نمیکنند و حاضر میشوند کیف مدرسه فرزندشان را در عوض تأمین مقدار بیشتری مواد مخدر، بفروشند و همین ناملایمتیها است که اعضای جمعیت امام علی(ع) را بر آن میدارد تا این کودکان بیپناه را به حال خود وا مگذارند. دیر اما زود رضا هم کودک بیهویت دیگری از این دیار است که دل مهربانترین آفریدههای خدا یعنی پدر و مادر هم به حالش نسوخته است. آنها مهربانی شان
را در بند سیاه افیون جا گذاشتهاند و حتی حاضر نیستند با مربیان خانه علم همکاری کنند تا رضا را چند قدمی به آرزوهایش نزدیکتر کنند. پدر رضا مدتی است آنها را ترک کرده و تلاشهای کمرنگ مادر هم تاثیری در صاحب هویت شدن رضا نداشت تا اینکه همت مربیان خانه علم رضا را به زندگی امیدوار کرد. رضا عزت نفس گمشدهاش در دالان پر پیچ و خم سیاهی را دوباره پیدا کرده بود و دیگر از دایره دوستانی که ممکن بود او را از سنگفرش آرزوهایش دور کنند جدا شد تا پازل الگوهای زندگیاش را دوباره بچیند. به گفته ترحمی رضا 9 ساله است و درست 10 روز پیش از اینکه سال تحصیلی جدید آغاز شود پرسنل خانه علم موفق به دریافت شناسنامه برایش شدند تا او هم به ابتدای جاده آرزوهایش گام نهد و روشناییها را به حریم قلبش مهمان کند. بهطور حتم رضا روز اول مدرسه رفتنش را فراموش نمیکند، چرا که سه سال را در حسرت این روز پشت سر گذاشته بود و اکنون با وجود سه سال تاخیر روی نیمکت کلاس اول دبستان زیباییها را مشق میکند.
دیدگاه تان را بنویسید