عشق و تنهایی

به گزارش نامه نیوز به نقل از شرق، کار هرروز و هرسالش همین بود. تنهایی بیرونِ در منتظر بود، چندباری تجربه ورود به خانه را داشت، اما حالا، عشق نشسته بود، درست که بی‌حوصله بود اما هنوز آنقدر قوت و غیرت داشت که نگذارد پای غریبه‌ها به خانه باز شود، آن هم تنهایی با آن قیافه آرام و نجیبِ غلط‌اندازش، وارد هم که می‌شد پای همه را به خانه باز می‌کرد. خودش چنان بی‌سروصدا می‌آمد و توی دل صاحبخانه‌ها جا باز می‌کرد که انگار همزادشان بوده، عشق حواسش بود، لای درز پنجره‌ها را هم محکم گرفته بود. حرف‌هایشان تکراری بود، همین تکرار، عشق را هم کمی بی‌حوصله کرده بود، تکراری از انباشته‌های ذهنی و انباشته‌هایی از تکرار ذهنیت‌ها و حرف‌های قدیمی، مطمئن نبودند آنچه می‌گویند درست است، هر دو اما مطمئن بودند از چیزی خسته شده‌اند، حتی مطمئن نبودند چه چیزی آنها را خسته کرده، آنقدر خسته که متوجه تکراری‌بودن حرف‌هایشان نمی‌شدند. عشق اهمیتی نمی‌داد، خسته هم نمی‌شد، می‌دانست که موضوع اهمیت داشته که از او خواسته‌اند شخصا حاضر شود، بعد از اینجا هم باید راهی جایی نزدیک نصف‌النهار مبدا می‌شد و بعد هم جلسه‌ای مشابه در محله‌ای اعیان‌نشین در حومه پاریس و بعد هم جایی دیگر. تا سال آینده برنامه‌هایش پر بود، مگر آنکه مثل امروز موردی اورژانسی پیش بیاید که می‌آمد. چندسالی می‌شد که موارد اورژانسی از جلسات عادی بیشتر شده بود. عشق آموزش دیده بود، اول از همه راه ورود تنهایی را می‌بست، این را غیر از مربی از تجربه بارها شکست آموخته بود. حرف‌هایشان که تمام شد عشق شروع کرد، خستگی را احضار کرد، سوالاتش را پرسید، عشق بلد بود خستگی را به حرف بیاورد، به تحکم و زور نیازی نبود، خستگی اعتراف کرد که اولین‌بار خیانت به سراغش آمده، با عشوه‌گری‌هایش خستگی را راضی کرده که وارد زندگی اینها شود، یک‌بار هم که خستگی تن به خواسته خیانت نداده، تنهایی تهدید کرده بود که روابط نامشروع خستگی با خیانت را رو می‌کند، او هم ادامه داده بود. ماجرا برای عشق تکراری بود، مرد و زن هم درگیر تکرار دیگری بودند. تنهایی منتظر بود تا خستگی را بی‌آبرو کند. عشق بازهم برای خستگی پادرمیانی کرد. می‌دانست که فردا دوباره گول می‌خورد. دلش به حال مرد و زن، به حال خستگی حتی دلش برای تنهایی می‌سوخت.