دست‌های خالی و شرمندگی‌های آن!؟

به گزارش نامه‌نیوز، چندی پیش رهبر معظم انقلاب در سخنانی از بیکاری جوانان، اظهار شرمندگی کردند. حقیقتا تکلفی در میان نبود! بیکاری امان جامعه را بریده است. مهم نیست که سهم هر دولت در ساختن این وضعیت چقدر بوده است؛ آنچه اهمیت دارد شناخت عمق مساله و ارایه راهکار جهت حل آن است. لذا باید همه مسوولان عمق این مشکل را درک کنند و وجود "گسل بیکاری" را باور کنند. بر اساس آمار های رسمی منتشر شده، تعداد بیکاران جامعه ایران حدود 3 میلیون نفر است. گرچه آمارواقعی به مراتب بیش ازاین تعدادرانشان می دهند آمار ها می گویند حدود 40 درصد فارغ التحصیلان دانشگاه ها بیکارند. شاید نیازی به آمار هم نباشد. هر کس نگاهی به اطراف خود بیندازد و سراغی از تعداد بیکاران در میان اقارب خود بگیرد، متوجه حجم بیکاری خواهدشدجامعه بیکار، آستانه تحمل پایینی خواهد داشت. در چنین جامعه ای درصد جرایم و بزهکاری اگر بالا رفت نباید شگفت زده شد. اگر اخلاق در این جامعه سقوط کرد نباید تعجب کرد. در چنین جامعه‌ای حتماً سن ازدواج به سقف می‌رسد و درصد طلاق هم رشد چشمگیری خواهد داشت. جامعه بیکار اعتماد به نفس پایینی دارد و در مقابل هر حادثه‌ای آسیب‌پذیر خواهد بود. در واقع جامعه بیکار، در ابتدا فقط شغل ندارد اما به بی‌شغلی ختم نمی‌شود! جامعه بیکار، نهایتا به جامعه بیمار تبدیل خواهد شد. اعتیاد در چنین جامعه‌ای حتماً رشد تصاعدی خواهد داشت. مسوولیت‌پذیری افراد جامعه نیز کم کم آب خواهد رفت. اعتماد حتما از این جامعه رخت خویش را خواهد کشید. در حقیقت باید گفت بیکاری مزمن، در یک جامعه، می‌تواند ریشه هر مفسده‌ای باشد. آسیب‌های اشاره شده، درجه اهمیت اشتغال را می‌رساند. جامعه مشغول، مشعوف است! نشاط حتما میان جامعه بیکار یافت نمی شود. خلاقیت عنصر نادر جوامع بیکار است. بنابراین اگر بیکاری دوام یافت و فکری به حال آن نشد، در ادامه جامعه امیدوار ایرانی را تبدیل به یک جمع فشل، بی‌رخوت و ناامید خواهد کرد. تراکم مسائل و آسیب‌های اجتماعی، بنیان نهادهای اجتماع را تهدید می‌‌کند. معضلات اجتماعی می‌تواند یک ملت را از پا درآورد و پیوندهای جامعه را بگسلد. ملتی که مجهزترین ارتش‌های دنیا آن را از پا در نمی آورد به راحتی مقابل بیکاری زانو خواهد زد. لذا باید مساله بیکاری را به غایت جدی گرفت. مقام معظم رهبری چنین واکنشی نسبت به این مشکل نشان می‌دهند، چرا که متوجه عمق این مساله هستند. ایشان به خوبی می‌دانند مصائب بیکاری تنها نبودن شغل نیست و مسائلی که در جامعه بیکار متولد می‌شود از نداشتن شغل بسی فراتر می‌رود. گام اول در حل این معضل، وقوف به وقوع آن و سپس اعتراف به آن و پذیرش مسوولیت‌های آن است. دیگر مسوولان باید از نوع مواجهه رهبری الگوبرداری کنند. مسوولان نظام باید از اینکه کار به اینجا کشیده شده است، با خضوع از مردم پوزش بطلبند. قدرت نزد ما به امانت است. چرا که ولی نعمتان ما و صاحبان اصلی قدرت، مردمند. ما امانتدار خوبی نبوده‌ایم که کار به اینجا کشیده است. ازاین رو حقیر به نوبه خود از محضر مردم پوزش می‌طلبم و شرمندگی خویش را از بیکاری جوانان اعلام می‌دارم. امید دارم باهمت وحمیت همکاران عزیز در مجلس با اولویت بخشی به موضوع اشتغال شاهد حرکتهای جهشی برای مقابله باسونامی بیکاری باشیم در واقع سر همه مسوولان از سر شرمندگی پایین است. حضور مسوولانه این ملت در بزنگاه‌ها نشان می‌دهد که هنوز امید نبرید‌ه‌اند و به مسوولان خود اعتماد دارند. به پاس این امید و اعتماد باید تلاش‌ها مضاعف شود و با جهاد اقتصادی، بر تن "اقتصاد مقاومتی" جامه "اقدام و عمل" بپوشانیم تا باری از دوش ملت برداریم.

منبع: روزنامه ابتکار